We kusten, fantasierijk
En kunstig en zelfs ingenieus
Terwijl ik je lichaam en aura
Kneedde tot zoete gelei.

We kusten, buitensporig
Naast de schildpaddenvijver
In een park, rozen- of dierentuin
Waar deed er niet zo toe.

We kusten, fijngevoelig
In golven en bergen van genot
Met tongen als waren het hete poken
Die het vuur woest maakten.

We kusten, tijdloos
Alsof ons tomeloos verlangen
En dat van alle geliefden ter wereld
Vandaag moest worden opgemaakt.

We kusten, misdadig
En wild en stoer en zelfs pijnlijk
Terwijl je zonder het te weten
Mijn ziel de jouwe maakte.

We kusten, uitgebreid
Alsof wij alleen degenen waren
Die het kussen hadden uitgevonden
En het de mensen moesten leren.

We kusten, heimelijk
Als we elkaar zagen in de gang
Tussen de lessen door, zoals ook
De Righteous Brothers dat konden.

We kusten, stijlvol
Haast onzichtbaar in de schaduw bij concerten
Helemaal stil, zonder te bewegen
En muzikale ridders speelden liefde.

We kusten, kleding
En stiekem ook alle andere dingen
Die eigenlijk van onze vrienden waren
Want alles was van ons.

We kusten, handen
Onze mooie, zachte, lieve handen
Waarmee we kussen van anderen
Gemeen weggooiden op straat.

We kusten, kussens
Onze zachte kussens van de nacht
Alsof we dikke vriendjes waren
Die twijfelachtig, geloofden in alles.

We kusten, schaamteloos
Met de robuuste vitaliteit van een man
En jij natuurlijk met die van een vrouw
De wereld wilde dat je hier bleef.

We kusten, ……….
Alsof we ons wilden bevrijden

Van onszelf.

Inmiddels is het duo dus weer terug en het zou me fantastisch lijken om ze nog eens te spreken, ik heb iets goed te maken van toen ik veertien was. Ik heb er inmiddels bijna 8 jaar radio op zitten en bovendien een torenhoge interview-ervaring als ik het met toen vergelijk. Mirjam & Joost, ik daag jullie uit!

Oja, en hier is overigens de nieuwe singel:

De paradox van de N.S.B. Halfrijm. In beginsel opkomen voor Nederland en eindigen als ‘s-lands zwartste organisatie uit de oorlog. In de jaren ’30 kwam de Nationaal Socialistische Beweging (N.S.B.) op voor Nederland. Nederlandse normen en waarden en Nederlandse belangen stonden centraal. Dat was geen ongewone ontwikkeling in de tijd van fascistisch Italië en een paar jaar later Nationaal-Socialistisch Duitsland. Op zich deed de N.S.B., misschien mede door gebrek aan macht, weinig verkeerd in het begin. Toch liep het zoals iedere lezer wel weet, slecht af met de politieke beweging. N.S.B.’er is volgens menigeen nog altijd het ergste scheldwoord waar een Nederlander voor uitgemaakt kan worden.
Ik zit in de trein. Op de terugweg van een interview met een vrouw die zich ooit inschreef bij de N.S.B. Tot drie keer toe kreeg ik het verzoek of ik haar in de uitwerking van het interview toch echt een andere naam wilde geven. Het feit dat deze vrouw, en eigenlijk vooral haar dochter, zo ontzettend bang is dat mensen er nu nog achter gaan komen dat ze vroeger bij de N.S.B. zat vind ik indrukwekkend. Dat het niet iets is waar je het graag over hebt, dat je er spijt van hebt en dat het geen positief beeld over iemand geeft snap ik allemaal. Maar het feit dat ik het stelling moest volhouden en dat er dan nog steeds wantrouwen is of ik me er wel echt aan ga houden doet me wat. We zijn immers ruim 65 jaar verder.
Waarom deze vrouw lid werd? Het land verkeerde in diepe crisis en het was belangrijk dat we terug gingen naar de Nederlandse standaarden die twintig jaar eerder nog zegevierden, dat was haar visie (zegt ze). Dat was haar motief om lid te worden en op de partij te gaan stemmen. Van sympathie voor allerlei Hitlerpraktijken was toen nog niet echt sprake. Amper tien jaar later werd ze hardhandig opgepakt en geïnterneerd in een vreselijk kamp op een Utrechts fort.
Dit gebeurde met veel mensen die lid waren of daar na de oorlog van werden verdacht. Terecht. Zullen veel Nederlanders, niet bepaald onterecht denken. Ook ik hoor bij die mensen. Landverraders zullen moeten boeten. Voor wat er met de samenleving gebeurd is, maar ook om de vrijheid te bezegelen. Dat boeten gebeurde, de verhalen die ik vandaag hoorde over de toestanden in die kampen waren erbarmelijk. Die kamptoestanden zijn een groot taboe. Wat er gebeurde is lang geheim gehouden door de mensen die op het kamp werkten. En ja, de geïnterneerden wilden het onderwerp niet aansnijden vanwege het pijnlijke element waaruit zou blijken waar ze stonden in de oorlog.
De straffen waren enorm. De burgerij moest van ze afblijven. Oorlogsmisdadigers waren formeel niet vogelvrij, maar de pijn die de geïnterneerden op straat bespaard bleef, kregen ze in het kamp dubbel. Natuurlijk zal ik de laatste zijn die de oorlog vanuit de N.S.B. goed zal praten, veel mensen die daar zaten hadden ook een niet te genezen bochel van zonden op hun rug dat ze er terecht zaten. Maar er is een groep mensen die zich aansloot bij de beweging om te overleven of, voor de oorlog, om het Nederlanderschap te onderstrepen.
Neem die laatste groep. Eerst zet zo iemand zich in voor Nederland, om een kleine tien jaar later zonder iets in zijn of haar leven te veranderen als landverrader weggehoond te worden. Er is een aantal onschuldige mensen vernederd in Nederlandse concentratiekampen (kenden we dat niet ergens van?). Een ijskoude paradox. Daar werd, begrijpelijk, niet naar gekeken en enkelen hebben door dat lot wel de doodstraf gevonden voor een objectief beschouwd niet per sé verkeerde keuze. Terwijl anderen, mensen die veel grovere fouten maakten er soms met een schikking vanaf kwamen. Natuurlijk, men werd niet zomaar opgepakt. Maar onderscheid was er ook weinig. Dat verschil werd me vandaag, zonder iets te willen fout- of goedpraten, pijnlijk duidelijk.

Meer over dit onderwerp is hier te vinden.

Alvast bedankt,
Guus Beenhakker

Ik heb voor je gezongen. Een tijdje later nog een keer. En toen dacht ik: “Driemaal scheepsrecht,” dus HOP! Nog eens. Maar nee, geen meneer slaap en ook geen mevrouw slaap. Geen meneer of mevrouw überhaupt! Maar dat ter zijde.
Ik heb een glaasje water voor je op mijn nachtkastje staan en ik poetste mijn tanden voor je, meneer slaap. Hoor je mij? Ja, ik verkleedde me zelfs speciaal voor jouw komst en alsof dat nog niet genoeg is lig ik al uren te denken. Vooral aan jou!
En ja, ik weet het! Ik heb je genegeerd, de kop ingedrukt. Ik ben te lang doorgegaan en ik moest zo nodig bellen, muziek luisteren, filmpjes over pinguïns kijken, denken, schrijven, lopen, web2.0-man spelen en de hele riedel. Ik heb je verdronken met cola. Het was niet goed. Je had gelijk! Oké!? Maar nu probeer ik het goed te zingen. Heel zachtjes. Heel zoet. Wil je nog luisteren? Ik hoop van wel. Straks wordt ook mijn huid nog moe. Dan zal ik rimpels krijgen. Diepe rimpels van een immens allooi! En niet alleen op mijn voorhoofd, maar overal. Plooien krijg ik, over heel mijn lichaam. Een vereeuwiging van structureel te weinig jouw aanwezigheid. Alsjeblieft, help me deze nacht. Ik wil geen rimpels. En ook geen plooien. Ik wil jou!
Ik zoek stug door naar je, in mijn kussen, op het plafond, op mijn boekenplanken, ook in het boek “Nader tot U” heb ik je niet kunnen ontdekken, op tafel en starend naar de kast vond ik je evenmin. Ik zoek je zelfs in de opkomende zon en in de binnenkant van mijn ogen…. Maar nee, geen meneer slaap en ook geen mevrouw slaap.
Ik las ooit een stuk van iemand die de verrukking van verlangen wilde uitleggen. Verlangen. Ik vind er niets aan. Verlangen. Het woord alleen al is stom. Verlangen. Oké soms is verlangen fijn, dat moet ik toegeven. Het kan heerlijk zijn om te verlangen, het kan zelfs verrukkelijk zijn. Maar nu op dit moment is het niet leuk meer. Zie je meneer slaap, of mevrouw slaap: in de vorige zin gebruikte ik zelfs een pleonasme om mijn verlangen naar je te uiten! Ik vind het genoeg zo.
Na dit bericht, deze slijmbrief, alleen voor jou, moet je me toch helpen….. Toe! Dan ben je morgen de hele dag mijn vriend! Morgen ben je vast met mij, slaap.
Kom je er snel aan?

Dit is niet pluis zo!

“Ojaaa joh!?”
[Zet een geforceerde glimlach aan en stoot semi-enthousiast tegen de zij van de ander]
“Wat gaaaaf! Wat gaaaf! Gaaaf hoor! Echt heel gaaf joh.”