Archive for Nieuwsberichten

Column: NLroei: LAAT MIJ MAAR SCHRIJVEN

Vorig jaar schreef ik onderstaande column, waarin ik graag uiteenzet waarom ik schrijf voor het roeiplatform NLroei. En dat geldt nog steeds. En nog steeds is er een redactiekas….

Ik ben zelf nooit een roeiwonder geworden en ook als coach heb ik nooit echt noemenswaardige dingen bereikt. Toch kan ik zeggen dat ik sinds twee jaar verzeild ben geraakt in de dagelijkse roeipraktijk. En dat is mooi.

In mijn studententijd ben ik via Orca met roeien in aanraking gekomen. En aangezien ik als student journalistiek ook in het schrijven bedreven raakte was een directe klik makkelijk ontstaan. Van het een kwam het ander.

Twee jaar geleden werd ik samen met twee andere redacteuren betrokken bij het “nieuwe” NLroei. Zo leerde ik de roeiwereld pas echt kennen. Als lid van een betrokken en efficiënte redactie met een mooi doel: het nationale roeien op een eigen wijze dagelijks verslaan. En aan een steeds groeiende lezersgroep is te merken dat verslag van de dagelijkse gang van zaken wordt gewaardeerd.

Ik vind het belangrijk dat toproeien in de verticale lijn de aandacht krijgt. Behaalde medailles op internationale toernooien zijn fantastisch en lezers van binnen en buiten de roeiwereld smullen ervan. Maar daar moet het niet allen over gaan. Waar de basis van het roeien vaak wordt aangeleerd in een eerstejaarsploeg, behoort de verslaggeving ook daar te beginnen. Gedurende het seizoen maak ik met plezier mijn berichten over de eerstejaars- en developmentprestaties. Ook dat is roeisport en belangrijk om te belichten.

Zelf nooit aan de start van een groot toernooi hebben gelegen kan soms een voordeel hebben bij het maken van stukken. Tijdens interviews –met name met oud gedienden- vraag ik soms naar heel basale zaken, waarvan ik me achteraf soms afvraag of ik dat niet had moeten weten. Het antwoord is vrijwel altijd ‘neen’. Wat ik geregeld terughoor is dat mensen het waarderen om de basis op een, laat ik het “jip-en-janneke-manier” noemen, uitgelegd te krijgen.

Voor andere opdrachtgevers in de journalistiek schrijf ik vaak voor geschreven pers, dag en maandbladen of grotere platforms. NLroei is sneller, vluchtiger en kleiner, maar vooral is de doelgroep dichterbij. De feedback op mijn stukken is daarmee ook veel directer. Vaak levert dat een enorme pluim op. Op andere momenten zijn de kritische mensen. Soms terecht, soms onterecht in mijn ogen. En omdat ik betrokkenheid op andere plaatsen vaak mis, zegt dat wat over die bij NLroei.

En we kunnen wat bereiken. Behalve goed gelezen stukken was ik bijvoorbeeld enorm trots op alle tienduizenden handtekeningen bij een petitie voor twee olympisch gekwalificeerde Belgen, die spijtig genoeg alsnog niet naar Rio mochten. In 2016 bij de Holland Beker door Mahé Drysdale uitgereikt aan de FISA. Op zowat alle vlakken is blijk van een betrokken lezersgroep en, wederom, de waardering voor de sport.

En die betrokken lezersgroep wil ik graag behouden. Veel heeft het financieel nog niet opgeleverd. En dat is niet erg. Ik zal er ook nooit van hoeven zwemmen in het geld, maar ik vind het van belang dat ons platform blijft bestaan en dat we ons werk kunnen doen. Zolang onze stukken steeds beter worden gelezen zijn we nodig. Zolang mensen zich met wat voor reactie dan ook betrokken blijven voelen bij het nieuws dat we brengen zijn we goed bezig. Dat geeft onafhankelijk roeinieuws, mijn werk, en dus NLroei bestaansrecht.

Doneer aan NLroei.

Dorstlezer: Vrijwillige schoonmaakacties in Boswachterij Dorst

Schoonmaakacties

Al een tijdje wordt er door Staatsbosbeheer en door gebruikers van het bos geklaagd over de hoeveelheid afval dat er her en der zwerft. Dit leidde eind vorig jaar tot een gezamenlijke actie van mountainbikers en paardensporters.

Beiden maken veel gebruik van de bossen en de natuur. Net als wandelaars en fietsers. Om het allemaal een beetje schoon te houden is er door vrijwilligers de nodige afval geprikt. Zo vindt menig plastic flesje, pakje drinken, sigarettenpeuk en ander vuil zijn laatste rustplaats tussen de takken en bladeren in de vrije natuur.

“Het is niet alleen plastic hoor, ik vond net ook al een fietsframe en een automat.”

Ruim twintig vrijwilligers trokken eropuit en staken de handen uit de mouwen. Naast vuil oprapen en afvoeren is er ook een beetje gesnoeid langs de paden. De initiatiefnemer was Frans Baten, regioconsulent van de Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie (KNHS). “Het is nodig. Staatsbosbeheer doet alleen aan risico’s mijden, zoals loshangende takken weghalen. Maar er ligt nog veel meer. Er moet een mentaliteitsverandering komen”, zegt hij tegen de website equnews.nl.

Om het vuil kon niemand heen kijken. “Ik heb nog geen stap normaal kunnen lopen”, zegt Baten. “Je ziet vooral veel afval aan de rustige stukken op de route. Daar pakken ze even snel een drankje en dumpen de verpakking aan de weg of onder het viaduct. Niemand die het ziet. Maar het is niet alleen plastic hoor, ik vond net ook al een fietsframe en een automat.”

Schoonmaakacties

Veel betrokken instanties steunen de actie. Het doel is om er een tweejaarlijks evenement van te maken. Met ongeveer in totaal duizend ruiters en mountainbikers die gebruikmaken van de bossen hopen de organisatoren op een hogere opkomst. “Ik had op minstens vijftig mensen gehoopt. We hebben echt geprobeerd mensen enthousiast te maken, ook al is het maar voor twee uurtjes. We zijn blij met de mensen die zijn gekomen, maar hopelijk komen er de volgende keer meer”, aldus Baten.

De gemeenten Breda en Oosterhout, Staatsbosbeheer, Natuurmonumenten, het Rijksvastgoedbedrijf, KNHS, Rijdt Met Beleid, Brabant Water en de stichting Wielerpromotie Oosterhout staan in elk geval achter de actie.

Natuursignalen: Fruitbomen Op Goede Grond

Tussen de weilanden net buiten Rijsbergen ligt op een stuk grond van twee hectare het fruitbomenbe­drijf ‘Op Goede Grond’ van Monique en Jack Groot. Het van oorsprong Wageningse echtpaar kocht de grond zo’n twaalf jaar geleden en deelt het nu naar eigen inzicht in.

Op goede grond

Als ik aankom leidt een pad me langs jonge, door Monique zelf geënte, fruitbomen naar een veldschuur die is ingericht als een soort kantine. Ik word er hartelijk ontvangen met een kop koffie. Het is er behaaglijk. Gepassioneerd vertelt Monique over de start van haar bedrijf op deze grond.

Inmiddels zijn er meer dan tweehonderd oude rassen fruitbomen aangeplant, zowel hoogstam als laagstam. Deze moeten er jaren staan voordat ze verkocht mogen worden. Pas als ze fruit gaan dragen doen Monique en Jack ze van de hand. Dan is zeker dat de ent van het juiste ras is en dat ze sterk genoeg zijn om verplaatst te worden en elders wortel te schieten. De bomen staan in mooie rijen en krijgen de ruimte. Zodat goed te zien is hoe het groeiproces van de jonge aanplant vordert. De klanten kunnen er bovendien makkelijk doorheen lopen om ze goed te bekijken. Aan het begin van elke rij is op een mooi gestanst plaatje te lezen welke boomsoorten er allemaal te vinden zijn.

Een belangrijk detail: het zijn allemaal inheemse rassen. Dat vinden de eigenaren belangrijk omdat het genenmateriaal van deze rassen bewaard moet blijven. Anders dreigen ze uit te sterven.

Op goede grond: meer dan bomen

Op Goede Grond heeft meer dan alleen jonge bomen. Monique en Jack leggen zich niet alleen toe op het telen van fruitbomen. Het terrein is ook uitermate geschikt om schoolklassen te ontvangen en allerlei uitstapjes te faciliteren. Er worden verschillende workshops gegeven. Zo is er een buitensmederij aangelegd voor workshops ijzersmeden. Men kan er vlechten met wilgentenen en na afloop kan er verse pizza worden gebakken in een ingegraven pizzaoven.

De Wageningers werken al goed samen met hun nieuwe buren. De pizzaoven is gemaakt van resten stenen die een sierbestrater in de buurt heeft geleverd. Aan de zuidkant ligt een gigantische wal van zand die bescherming biedt aan een deel van het terrein. Dat zand is afkomstig van het naastgelegen perceel dat is aangelegd als ecologische verbindingszone.

Het terrein is nog lang niet af. Monique laat een tunnel in aanleg zien die zal dienen als vleermuizenkelder. De tunnel is meterslang en ligt onder een zelf opgeworpen heuvel. Aan de andere kant ligt een soort amfitheater van in de grond gestoken wilgentenen. Deze schieten wortel en vormen een dichte haag. De heuvel ligt hier tegenaan.

Op de heuvel komt een pad in de vorm van een laby­rint, waar bloemen en kruiden tussen de groenten groeien. Een deel van dit pad, de bedden en de kelder is al in gebruik. Met een volgend project is al begonnen. De appelbomen worden op nieuwe klaargemaakte akkers geplant. Kortom, er is altijd iets te doen! Op Goede Grond wordt iedere dag een beetje mooier.

Neem eens een kijkje op hun website: www.op-goede-grond.nl, daar vind je uitgebreide informatie van wat er allemaal te doen en te zien is.

Dorstlezer: Langverwacht fietspad Dorst gaat er komen

Na lang getouwtrek in de gemeente lijkt het nu onafwendbaar dat er een fietspad wordt aangelegd tussen Oosterhout-Zuid en Dorst. Dit pad is gepland langs de Hoevestraat en de Wethouder van Dijklaan. Deze wegen worden een stuk veiliger voor de fietsende Nederlander. Volgens deze plannen start de aanleg al begin 2018.

Zo’n veertig jaar probeert Dorst al overeenstemming te krijgen over het verloop. De gemeenteraad bleek uiteindelijk in oktober bereid om goedkeuring te geven aan de plannen. De uitslag van 28 stemmen voor en een tegen geeft het beeld van een brede steun. Die is er niet zonder blikken of blozen gekomen.

De weg wordt veiliger omdat het fietspad vrij komt te liggen van de autobaan. Voor de lezer die de huidige weg niet kent: er ligt nu een smalle strook met een stippellijn op de autobaan. Hiervan is de toegestane snelheid 60 kilometer per uur. En er rijdt veel verkeer. Tellingen zeggen dat er dagelijks ongeveer 300 auto’s voorbijkomen. Dat zou gevaarlijke situaties opleveren. En dat wordt niet met halve maatregelen aangepakt. Als er een fietspad komt, dan meteen een forse van 3,5 meter. De kostenramingen van de plannen komen uit op ongeveer 1,25 miljoen euro. Bij de aansluiting aan de Burgemeester De Materlaan in Oosterhout wordt het pad ingepast in de bestaande verkeerssituatie bij het viaduct over de A27.

Kritiek was er wel vanuit de natuurliefhebber. Om een vrije strook te maken gaan we onvermijdelijk bomen tegen de vlakte. Deze natuur moet gecompenseerd worden. Ook de verlichting zou de fauna aantasten. De meeste vraagtekens werden gezet bij de veiligheid. Er zouden te scherpe bochten in de fietspadplannen zitten en er moet nog een mauw gepast worden aan de oplossingen in de kruising bij de Hoevestraat en de Wethouder van Dijklaan. Maar een ding is zeker: er kan binnenkort veilig naar Oosterhout heen en weer worden gefietst.



Dorstlezer

Dit artikel verscheen in De Dorstlezer, editie 5 van 2018.

Dorstlezer: Bossen zijn ‘geen kinderboerderij’

Schotse Hooglanders 'kinderboerderij' Dorst

Voor de september edietie van De Dorstlezer schreef ik dit artikel over koeien:



Bossen zijn ‘geen kinderboerderij’

De loslopende Schotse hooglanders in de bossen zijn mooi, ze hebben er een goed leven en worden gewaardeerd door de vele wandelaars. Maar ze zijn geen attractie. “Het is hier geen kinderboerderij”, zegt eigenaar van de beesten Dirk Geleijns.

Ondanks de grote leefruimte waar de beesten nu kunnen lopen overweegt Geleijns de koeien weg te halen in het bos omdat ze vaak als attractie dienen voor wandelaars. Dat maakt ze gevaarlijk. Er worden selfies gemaakt, honden rennen erachteraan en een enkele keer wordt er zelfs een kind opgezet. “Je zet je kind toch ook niet op een tijger”, verzucht de eigenaar. “De beesten wegen zevenhonderd kilo en de horens zitten er ook niet voor de sier”, weet hij.

De eigenaar citeert een bijschrijft van een selfie: ‘‘’Oei, na het nemen van deze foto moest ik rennen’. Dan kom je dus te dichtbij.” De minimaal toegestane afstand is 25 meter. Het gevaar van dichtbij komen is vooral dat de beesten ongelukkig kunnen bewegen volgens Geleijns: “Er zit geen greintje agressie in deze koeiensoort. Maar alleen al het hoofd schudden kan ervoor zorgen dat je per ongeluk wordt geraakt door een hoorn.”

Staatsbosbeheer overweegt honden totaal te verbieden in het loopgebied. Nu moeten zij worden aangelijnd, op het overtreden van die regel staat al een boete van 90 euro. De hooglanders zijn nodig om het gebied te onderhouden volgens Staatsbosbeheer. Tot het einde van het jaar kijken Staatsbosbeheer en Geleijns het nog aan.

Aan de bosbezoeker dus de boodschap om op te letten in het gebied, afstand te houden, de kuddes niet te doorkruisen en de beesten vooral niet te aaien of aan te raken. Daarmee zijn de regels opgesomd. Eind dit jaar besluiten Staatsbosbeheer en Geleijns: of de honden of de hooglanders het eventueel moeten ontgelden.

Dorstlezer: Boomkikkersnelweg door Dorstse bossen

Boomkikker

De boomkikker kan binnenkort makkelijk en zonder zorgen of problemen door de Dorstse bossen zijn weg vinden van de Vliegbasis Gilze-Rijen naar Breda. Waar er in de buurt al verschillende ‘boomkikkerpaden’ zijn aangelegd, wordt er nu gewerkt aan een verbindingszone tussen de leefgebieden.

In april maakte de provincie een bedrag van in totaal €124.00 euro aan subsidie vrij om het boomkikkerpad mogelijk te maken. De provincie wil hiermee de beschermde kikker helpen en de diversiteit in de Brabantse bossen uitbreiden.

 

De boomkikker

De boomkikker is een klein groen kikkertje van een paar centimeter groot dat goed kan klimmen in struiken en bomen, dankzij de zuignapjes aan zijn poten. Hij heeft een beetje kameleonkenmerken aangezien hij zijn kleur kan aanpassen van lichtbruin naar donkergroen en alles daar tussenin. De mannetjes zijn te herkennen aan een grote kwaakblaas onder de kin.

De boomkikker komt voor in het zuiden en oosten van ons land en houdt van kleine landschappen met houtwallen en moerasgebieden waarin hij zich beschut kan voelen. De braamstruik is zijn lievelingsplant. In de paringstijd zit hij graag op goed beschutte oevers van bijvoorbeeld vennen. Deze kikker wil weinig zon en liever geen stroming.

Het diertje is een van de meest bedreigde amfibieën van Nederland en daarom een beschermde diersoort. Tot 2009 kwam hij nog maar op een paar plaatsen in onze provincie voor. Verschillende organisaties, waaronder Waterschap Brabantse Delta en de gemeenten Alphen-Chaam, Gilze-Rijen en Breda zetten hun schouders onder het project om de boomkikker een optimaal leefklimaat te gunnen.

Groene snelweg

Er komt vanaf het vliegveld een ecologische oversteek aangelegd via atletiekvereniging Spiridon en langs de leemputten, waar voorheen Surae lag. Dat landschap leent zich uitstekend als woonplaats. Het uiteindelijke doel is de aanleg van een zogenaamde groene snelweg voor de boomkikker die Chaam en Breda met een omweggetje aan elkaar verbindt.

Die verbinding bestaat uit een strook van ongeveer twintig tot dertig meter breed, waarop veel braamstruiken zullen afwisselen met andere struiken en poelen met stilstaand water. Naast de boomkikker zullen ook de kamsalamander, de hagedis, vlindersoorten, insecten en planten kunnen meeliften op de subsidie.


Dit artikel verscheen in De Dorstlezer van mei 2017.

Dorstlezer: Groep 5 en 6 doen zich tegoed aan natuur

Het Bewaarde Land

De Dorstse bossen vormen dit voorjaar weer het decor van het project ‘Het Bewaarde Land’, waar kinderen van verschillende basisscholen in de buurt de bosrijke natuur beleven. Zij ondervinden in aan den lijve wat er allemaal te vinden is en wat voor schatten zich de vrije natuur schuil houden. “Jullie geloven het niet, maar dit beestje is over een tijdje echt een lieveheersbeestje”, zegt een van de begeleiders over een gevonden beestje.

“De leerlingen maken kennis met de natuur op een speelse manier”, legt projectleider Marc Vromans uit. Vrouwtje Fleur staat centraal voor de leerlingen. “Dit is een kruidenvrouwtje, waarmee de kinderen allerlei eetbare kruiden gaan plukken, zoals brandnetels. Vrouwtje Fleur maakt soep van alle geplukte ingrediënten.” Vrouwtje Fleur heeft ook enkele zogenoemde wachters. Groepjes kinderen gaan onder begeleiding van zo’n wachter het bos in. Elke wachter is gekoppeld aan een der elementen, dus lucht, water, vuur en aarde. De klassen gaan in totaal drie dagen op ontdekking in het bos.

De eerste dag gaan zij op zoek naar sporen van dieren en gaan ze luisteren naar geluiden van vogels. Ook moeten ze iets zoeken dat ze niet kennen, daarna gaan ze dat leren kennen. De wachters hebben een tas met handig gereedschap, bijvoorbeeld een vergrootglas of een ontdekkingspotje. Ook kleine dingen kunnen daarmee worden ontdekt. De tweede dag leren de leerlingen over de aanwezige bomen, eik, beuk, berk en den. Geblinddoekt voelen zij aan de bast en ze mogen er ook –ongeblinddoekt- in klimmen. De laatste dag maken zij hun eigen plek in de natuur, een stek waar zij zich helemaal thuis kunnen voelen. Op school hebben zij werkboeken om de stof te kunnen verwerken tot concrete lesstof. In het bos is er geen pen en papier.

“Het is mooi om te zien hoe kinderen hun grenzen verleggen”, vertelt Vromans. “Sommigen moeten wennen aan de vrijheid en de ruimte, maar daar komen ze wel uit. Ze ontdekken veel en leren hoe zij met natuur om moeten gaan. Het Bewaarde Land vindt plaats in vier natuurgebieden in Brabant, dat draait dankzij 130 vrijwilligers. Zij worden speciaal opgeleid tot wachters. “Binnenkort mogen we weer een aantal mensen opleiden”, zegt Vromans vergenoegd.

Dit bericht verscheen in De Dorstlezer van maart 2017.

De Dorstlezer: Dorstse Bossen geteisterd door vernielingen en afvaldump

Schoonmaakacties

In de bossen is er de laatste maanden overlast. De ‘achtbaan’ op de speelweide aan de Seterseweg is tussen oktober en december bijvoorbeeld twee keer vernield. Ook wordt er afval gedumpt op verschillende plaatsen. “Ik word er boos van”, zegt boswachter Anneke Oomes.

“De achtbaan heeft sinds vorig jaar nieuwe planken”, vertelt Oomes. “Die waren al losgehaald in oktober en vlak voor de kerst was er weer een plank stuk. Je moet dat echt met geweld kapotmaken.” De planken zijn centimeters dik en zitten met stalen beugels vast. Waarom deze vernielingen worden aangericht is een raadsel.

Ook afvaldump is een probleem. Vandaag is het een kapotgescheurd telefoonboek, de velletjes liggen overal uitgestrooid op het gras. Maar feitelijk valt dat nog mee. “We vinden van alles”, zegt Oomes. “Soms is het vuilnis, een andere keer puin, een keuken of een bankstel. En ook vaak chemisch – of drugsafval. Het kost opruimen daarvan kost ons een vermogen.” Dat kan soms oplopen tot €65.000, terwijl afvoeren in de meeste gevallen gratis is. “Als afvalvaten lekken moeten we ook grond eronder weghalen.”

Bij de bestrijding werkt Staatsbosbeheer nauw samen met de politie en de wijkagenten, maar een kant en klare oplossing is er niet. “Het gebeurt op stille plekken, die we voor de natuur juist koesteren”, aldus de boswachter. Er zijn al minder per auto bereikbare wegen, paden en parkeerplaatsen, net als speeltoestellen en bankjes.

Voor toestellen of banken is ook minder geld beschikbaar. “Als we duizenden euro’s moeten uitgeven aan het opruimen van afval, kunnen we het niet besteden aan het plaatsen van bankjes, toestellen of onderhouden van paden”, ligt de boswachter toe. De hoogste prioriteit krijgt het onderhoud aan het bos zelf. Daarna de wandelpaden. “Dus als de paden wat minder onderhouden zijn… Tsja.”

Onafhankelijk onderzoek naar seksueel misbruik in katholieke instellingen

Er komt een breed onafhankelijk onderzoek naar het seksueel misbruik in katholieke instellingen de afgelopen halve eeuw. Hiertoe heeft de Nederlandse Bisschoppenconferentie gisteren in Zeist besloten. Wim Deetman, CDA-politicus, oud-minister van onderwijs en oud burgemeester van Den Haag, zal de commissie gaan leiden.

De afgelopen weken stroomden de meldingen binnen van kinderen die seksueel misbruikt zijn in katholieke kerken en gemeenschappen. Ook verschillende kostschoolgangers hebben geleden. Bij de kerkelijke instantie Hulp en Recht zijn inmiddels ruim 350 gevallen bekend. Een aantal slachtoffers had er ook behoefte aan hun verhaal te doen.

Om precies te weten wat de omvang van het probleem is en wat er is gebeurd, wil de katholieke kerk een onafhankelijk onderzoek. Eerder had de Tweede Kamer hier ook al op aangedrongen. “Het is een pijnlijke constatering en een te belijden zonde dat het aan zorgvuldige omgang met kinderen en jongeren met name halverwege de vorige eeuw bij een aantal priesters en religieuzen heeft ontbroken,” luidde de verklaring van de Konferentie Nederlandse Religieuzen (KNR).

Deetman is iemand die zijn geloof altijd hoog in het vaandel heeft gehad tijdens zijn werk in de politiek. Volgens bisschop de Korte, de woordvoerder van de KNR, is dat geen belemmering. “Deetman is om te beginnen protestants. Dit gaat over katholieken. Ik beschouw hem ook niet als onderdeel van de geloofsgemeenschap.” Er kan volgens hem ook geen sprake zijn dat er zaken in de doofpot worden gestopt omdat Deetman ook gelovig is.

De Korte vindt het belangrijkste dat er recht gedaan wordt aan de slachtoffers. “Het gaat om mannen van vijftig en zestig, ze hebben heel lang met een trauma rond gelopen. Het siert de kerk om nu open te zijn naar hen.” Ook de opleiding tot priester moet seksualiteit meer in het licht zetten. Het onderzoek zal zich hier ook over buigen. Over schadevergoedingen willen ze niets kwijt. In Amerika is de afgelopen jaren zo’n 11 miljard dollar aan schadevergoedingen uitgekeerd. Dit leidde tot een faillissement van verschillende bisschoppen.

Duizenden Irakezen kunnen stemmen in Utrecht

Irakezen die in Nederland, België, Duitsland of Frankrijk wonen kunnen vandaag, morgen en zondag in Utrecht stemmen voor het parlement in hun vaderland. Dat kan in een speciaal ingericht gebouw van het ministerie van Defensie aan de Overste den Oudenlaan. Defensie verwacht de komende dagen zo’n 16.000 Irakezen. De Kanaalweg is tijdelijk afgesloten om het verkeer voor het stembureau in goede banen te leiden.
Irak houdt op 7 maart verkiezingen. “Het is een gave dat we in west-Europa kunnen stemmen voor Irak. Het land zit in een moeizame wederopbouw. Ik ben blij dat we de kans krijgen om te stemmen. Zo kunnen we hierover mee te beslissen op afstand.” zegt Yaakov Buchnik (39) opgetogen. Yaakov is Iraaks en woont nu ruim tien jaar in Nederland. Hij was columnist en moest vluchten voor de politie van Hussein. Zijn familie leeft nog in Irak.
“Ik voel me nog altijd heel erg verbonden met het land. Ik werk hier als stukadoor. Als ik genoeg geld heb wil ik best terug naar Irak. Maar voorlopig blijf ik nog hier in Nederland.” Yaakov voelt zich meer Irakees dan Nederlander. Daarom wil hij stemmen. Het feit dat hij wel stemt, maar niet in Irak woont vindt hij geen probleem. “Mijn familie heeft er wel wat aan. Aangezien ik wel een Iraaks paspoort heb vind ik dat ik ook het recht heb om te stemmen. Het wordt me zelfs makkelijk gemaakt in Utrecht. Het gaat goed met Irak en dat wil ik graag steunen. Irak heeft er in ieder geval een links-progressieve stem bij.”